Kada se Karađorđe Petrović, vođ Prvog srpskog ustanka i podizatelj nove srpske države, utvrdio u Topoli kao u svom prestonom mestu, ne zaboravi ni ono što svaki srpski vladar pre njega beše dužan da učini — da podigne crkvu kao zadužbinu Bogu i narodu. Tako, po ugledu na stare Nemanjiće, nastade crkva Rođenja Presvete Bogorodice, u samom srcu Karađorđevog grada.
Gradnja započe 1811. godine i iste te godine beše i dovršena, o čemu i danas svedoči ktitorski natpis nad zapadnim vratima, uklesan u hladni kamen. No, unutrašnje uređenje, patosanje poda kamenom donetim iz Studenice, ikonostas i živopis trajali su sve do leta 1813. godine, uoči samog sloma ustanka. Te godine, po prvi put posle dugih vekova turskog ropstva, zazvoniše zvona izlivena u Beogradskoj topolivnici, oglasivši slobodnu Srbiju.
Ali sloboda beše kratka. Već iste 1813. godine turska vojska nagrnu na ustaničku zemlju. Srbija pade, a crkva u Topoli bi zapaljena i opustošena. Freske, delo ustaničkog vojvode i slikara Petra Nikolajevića Molera, behu izgrebane i počađavele od vatre, a ikonostas koji izradi njegov bratanac, zograf Janko Moler, sagore u plamenu.
Ipak, kao što je ustanak ostavio trag i u porazu, tako i crkva ne ostade bez svedočanstva. Već 1814. godine narod je obnovi, i u njoj se od tada, bez prekida, služi sveta liturgija. Crkva je građena od lomljenog kamena, belo okrečena, sa zvonarom-kulom uz zapadni ulaz, koja je ujedno služila i kao odbrambena kula Karađorđevog grada.
Unutrašnjost je prosta, ali snažna: priprata, naos sa pevnicama i oltar koji se polukružno završava, kako dolikuje pravoslavnom hramu. Masivni stupci i lučni svodovi ostavljaju utisak čvrstine i reda, kao da su podignuti da odole i vremenu i istoriji.
Sam Karađorđe beše za sebe pripremio grobnicu pred oltarom. No sudbina mu ne dade da u njoj odmah počine. Posle ubistva u Radovanjskom lugu 1817. godine, telo mu bi najpre sahranjeno na mestu pogibije, a glava odneta u Beograd, pa u Stambol. Tek zahvaljujući pobožnosti kneginje Ljubice, njegovo telo bi 1819. godine preneto u Topolu, a glava mu se pridruži tek 1837. godine. U ovoj crkvi počivao je sve do 1930, kada je konačno prenet na Oplenac.
Živopis crkve, i pored razaranja, ostao je jedno od najznačajnijih slikarskih dela svog vremena. Moler je u njemu spojio staru pravoslavnu ikonografiju i barokni duh Karlovačke mitropolije, ostavivši delo kakvo Srbija dotad nije imala. U kupoli, umesto Hrista Pantokratora, oslikana je Sveta Trojica — retkost među srpskim hramovima — dok anđeli, proroci i scene iz Jevanđelja ispunjavaju hram tišinom i uzvišenošću.
Kasnije obnove, naročito u vreme kneza Aleksandra Karađorđevića, donele su nove darove i ikonostase, a današnji duborezni ikonostas, rad majstora iz Debra, predstavlja pravi ukras hrama. Skromna po veličini, Karađorđeva crkva ostala je jedna od najlepših i najskladnijih građevina svog doba — nemi svedok ustanka, pada, obnove i trajanja srpske države.
