Svaki Beograđanin zna gde je Palilula. Mnogi žive na Paliluli, prolaze kroz nju ili imaju neku svoju predstavu gde počinje, a gde se završava. Međutim, mnogo manje ljudi zna odakle potiče njeno neobično ime.
Najraširenije objašnjenje vodi nas u prvu polovinu 19. veka, u vreme kada je Beograd još bio znatno manji nego danas.
U tadašnjem gradu postojala su stroga pravila o loženju vatre i pušenju. Zbog opasnosti od požara, naročito u naseljima sa mnogo drvenih kuća, pušenje nije bilo dozvoljeno svuda unutar varoši.
Prema predanju, ljudi su izlazili izvan tadašnjeg gradskog jezgra da bi tamo zapalili lulu. Na tom prostoru su, slikovito rečeno, mogli da „pale lule“, pa je kraj navodno dobio naziv Palilula.
Istoričari nisu potpuno saglasni oko svih detalja ove priče, ali je ona toliko duboko ušla u beogradsku tradiciju da se i danas smatra najpoznatijim objašnjenjem porekla imena.
Još zanimljivije je što je Palilula nekada zaista bila periferija.
Kada je knez Miloš Obrenović tokom prve polovine 19. veka počeo da uređuje Beograd, prostor današnje Palilule nalazio se izvan tadašnjeg gustog gradskog jezgra. Tu su se nalazile bašte, njive, manja naselja i zanatski objekti.
Tek tokom druge polovine 19. veka grad počinje intenzivnije da se širi prema tom području.
Palilula je vremenom postala jedna od najvećih beogradskih opština, a danas obuhvata veoma različite delove grada — od strogog centra do naselja koja izlaze na Dunav.
Zato je zanimljivo da naziv koji je možda nastao zbog nekoliko ljudi koji su želeli da zapale lulu danas nosi jedna od najvećih opština glavnog grada Srbije.
Ponekad istorija zaista ima smisla za humor.
