„Kosovska kletva“, poznata i kao „Kneževa kletva“, predstavlja legendarnu izreku srpskog kneza Lazara Hrebeljanovića pre Kosovske bitke 1389. godine. Prema predanju, knez Lazar je kletvom upozorio i osudio one Srbe koji su odbili da se pridruže odbrani države protiv Osmanskog carstva.
Istoričar Konstantin Filozof beleži da je Lazar izdao „poziv i pretnju“ svim srpskim zemljama, a taj poziv je kroz vekove sačuvan i u narodnim pesmama, u obliku kletve koja poziva na vernost i hrabrost.
Prvi pisani oblik kletve javlja se u „Pesmarici“ Avrama Miletića (1778–1781), u pesmi „Istorija Musić Stefana“. Kasnije, u izdanju Vuka Stefanovića Karadžića iz 1845. godine, pojavljuje se nova verzija kletve sa naglašenim nacionalističkim tonom, zasnovana na ranijim tekstovima iz 1813. godine.
Danas je Karadžićeva „Kosovska kletva“ urezana i na spomeniku na Gazimestanu, mestu gde se vodila Kosovska bitka, kao simbol narodnog sećanja i patriotizma.
Kosovska kletva (narodna verzija)
„Ko ne dođe na boj protiv Turčina,
ne dao Bog njemu ni potomstva, ni spomena!
A ko dođe i pogine, neka mu je slava večna,
i Bog mu oprosti sve grehe njegove!“
Ova kletva u narodu simbolizuje dužnost prema otadžbini, hrabrost i vernost u borbi protiv okupatora. Kasnije se u pesmama i predanjima oblikovala i bogatija, proširena verzija sa dramatičnim prizvukom moralnog i nacionalnog imperativa.
