U 19. veku, naročito nakon oslobađanja Beograda od turske uprave i proglašenja Srbije za kneževinu, Palilula postaje jedan od najvažnijih pravaca širenja grada. Dok je stari Beograd bio skučen u okviru varoši oko Kalemegdana, Palilula je nudila prostor za širenje stambenih zona, zanatskih radionica i industrije.
U ovom periodu Palilula dobija ulogu radničkog i zanatskog kraja, u kome se naseljavaju doseljenici iz unutrašnjosti Srbije. Njene ulice nisu bile planski uređene poput centralnih delova grada, ali su predstavljale osnovu modernog urbanog razvoja. Palilula je time postala svojevrsni most između starog orijentalnog Beograda i novog evropskog grada u nastajanju.
