Danas je gotovo nezamislivo da glavni grad nema centralnu autobusku stanicu. Hiljade autobusa svakodnevno dolaze i odlaze sa jednog mesta, a putnici tačno znaju gde počinje njihovo putovanje. Međutim, Beograd je veći deo svoje istorije funkcionisao sasvim drugačije. Decenijama nije postojala jedinstvena autobuska stanica, već više polazišta rasutih po gradu, sa kojih su autobusi kretali ka različitim delovima Srbije i tadašnje Jugoslavije.
Početak drumskog putničkog saobraćaja u Beogradu vezuje se za dvadesete godine 20. veka. Automobil je tada još predstavljao retkost, putevi su uglavnom bili makadamski, a putovanja su trajala znatno duže nego danas. Uprkos tome, upravo tada nastaju prve redovne autobuske linije koje povezuju Beograd sa okolnim mestima.
Prvi prevoznici bili su privatnici koji su raspolagali malim brojem vozila. Autobusi tog vremena bili su skromnog kapaciteta, često sa drvenom konstrukcijom karoserije, bez grejanja i sa veoma malo udobnosti. Kvarovi na putu nisu bili retkost, naročito tokom zime ili posle obilnih kiša kada su mnogi putevi postajali gotovo neprohodni.
Za razliku od železnice, koja je još od XIX veka imala svoju glavnu stanicu, autobusi nisu imali posebno izgrađen terminal. Polazili su sa trgova i prometnih gradskih ulica, najčešće sa Terazija i Zelenog venca, gde su se nalazila prirodna saobraćajna čvorišta tadašnjeg Beograda. Kako je broj linija rastao, menjala su se i mesta sa kojih su autobusi polazili.
Tokom tridesetih godina autobuski saobraćaj počinje ubrzano da se razvija. Otvaraju se nove linije prema gradovima u unutrašnjosti, povećava se broj prevoznika, a autobusi postaju pouzdanija alternativa železnici na kraćim i srednjim relacijama. Ipak, ni tada Beograd nije dobio jedinstvenu autobusku stanicu. Svaki prevoznik uglavnom je organizovao sopstveno polazište, pa su putnici morali unapred da znaju odakle kreće autobus za njihovo odredište.
Drugi svetski rat prekinuo je razvoj drumskog saobraćaja. Veliki broj vozila bio je uništen ili zaplenjen, putevi su oštećeni, a redovne linije gotovo su prestale da postoje. Po oslobođenju Beograda u oktobru 1944. godine usledio je težak posao obnove saobraćajne mreže. Već tokom narednih godina pojavila se potreba da se međugradski autobuski saobraćaj organizuje na jednom mestu.
Upravo tada počinje novo poglavlje u istoriji beogradskog autobuskog saobraćaja. Glavno polazište međugradskih autobusa formirano je na Tašmajdanu, ispred Crkve Svetog Marka. Tokom narednih godina upravo će to mesto postati simbol putovanja za hiljade građana koji su iz Beograda odlazili u sve krajeve zemlje.
