Julino brdo predstavlja jedno od najznačajnijih stambenih naselja nastalih u Beogradu tokom druge polovine 20. veka, ne samo po svom položaju već i po arhitektonskom i urbanističkom konceptu koji je u trenutku nastanka označio iskorak u planiranju gradskog prostora.
Autori i vreme nastanka
Autori naselja bili su istaknuti arhitekti Milan Lojanica, Predrag Cagić i Borivoje Jovanović, a projekat je realizovan u periodu od 1967. do 1970. godine. Za ovo ostvarenje autorski tim je dobio Oktobarsku nagradu grada Beograda, što svedoči o značaju i inovativnosti rešenja u kontekstu tadašnje jugoslovenske arhitekture.
U vreme izgradnje, Julino brdo je doživljavano kao prekretnica u urbanističkom planiranju stambenih naselja. Naselje je ponudilo izuzetno zanimljivo i smelo rešenje, kako u oblikovanju prostora, tako i u odnosu prema stanarima i javnom životu.
Urbanistička koncepcija – dve parabole
Osnovna ideja geometrijskog oblikovanja naselja zasniva se na dve parabole usmerene u suprotnim pravcima, čije su konkavne strane okrenute jedna prema drugoj. Unutar tog okvira, rastavljanjem i ponovnim spajanjem volumena, stvorene su strukture koje deluju gotovo spontano, iako su pažljivo projektovane.
Ovakva koncepcija omogućila je:
- dinamičnu vizuelnu percepciju prostora,
- jasno definisane pešačke zone,
- utisak zatvorene, ali ne i klaustrofobične celine.
Naselje bez automobila
Jedna od najnaprednijih ideja projekta bila je potpuno razdvajanje pešačkog i kolskog saobraćaja, kako u horizontalnom, tako i u vertikalnom smislu. Vozila su mogla da se kreću isključivo sa spoljašnje strane naselja i na nižim kotama, dok je unutrašnji prostor bio namenjen isključivo pešacima.
Ovaj koncept, koji je u to vreme bio avangardan, težio je stvaranju:
- bezbednijeg životnog okruženja,
- zajedničkog javnog prostora,
- naselja „po meri čoveka“, a ne automobila.
Položaj i značaj u gradskom pejzažu
Vrh Julinog brda nalazi se na 124,23 metra nadmorske visine, u ulici Poručnika Spasića i Mašere. Zahvaljujući tom položaju, soliteri Julinog brda dominiraju panoramom i vidljivi su sa velikog dela nižih zona Beograda, naročito sa reke Save.
Na Julinom brdu se nalazi i važan hidrotehnički čvor, kao i rezervoari koji snabdevaju vodom širi centar grada, što naselju daje i značajnu infrastrukturnu ulogu.
Od inovativnosti do uniformnosti
Iako je u trenutku izgradnje predstavljalo urbanistički iskorak, vremenom je, usled učestalog ponavljanja sličnih arhitektonskih formi u drugim delovima Beograda, došlo do osećaja depersonalizovanosti i uniformnosti. Ono što je nekada bilo jedinstveno, u širem kontekstu postalo je prepoznatljivo, ali i tipizirano.
Stanovništvo
Prema podacima iz 2002. godine, na Julinom brdu je živelo 6.683 stanovnika, uglavnom u višeporodičnim stambenim objektima.
Predanje o baba Juli
Ime naselja, prema narodnom predanju, potiče od baba Jule, žene koja je u vreme Prvog srpskog ustanka živela na ovom prostoru. Predanje kaže da je bila veliki rodoljub i da je pomagala ustanicima prilikom turskih napada.
U jednoj od kritičnih noći, kada su Turci iznenada napali srpsku vojsku, baba Jula je, uz pomoć nekoliko ustanika, zapalila velike iskrčene panjeve i gurnula ih niz padinu. Vatrene buktinje su zbunile napadače i omogućile ustanicima da se pregrupišu i odbrane. U znak sećanja, brdo je, prema predanju, ponelo njeno ime.
Julino brdo je više od stambenog naselja — ono je spomenik jedne urbanističke epohe, vere u planirani grad, socijalnu arhitekturu i zajednički prostor. Iako danas nosi i teret vremena, ostaje jedan od najčistijih primera modernističkog urbanizma u Beogradu.
Foto: Ilustracija/ A.M
