Dragutin Matić, poznat kao Oko sokolovo
(Kaletinac, 10. januar 1888 — Kaletinac, 1. januar 1970), bio je srpski vojni izviđač i jedan od najpoznatijih pojedinačnih simbola srpske vojske u Prvom svetskom ratu. Učestvovao je u svim borbama srpske vojske od 1910. godine do kraja Velikog rata. Posebno je poznat po fotografiji koja je obišla svet, a na kojoj je prikazan tokom izviđačkog osmatranja. Autor fotografije je ratni fotograf Samson Černov.
Detinjstvo i mladost
Dragutin Matić je rano ostao bez majke, a ubrzo i bez oca. Imao je više starije braće i sestara, a o njemu se najviše starao najstariji brat Đorđe (Đora), zbog čega je u selu bio poznat pod nadimkom Dragutin Đorin.
Porodica Matić se bavila uzgojem konja, pa je Dragutin od najranijih dana stekao veštinu jahanja. Upravo ta sposobnost kasnije je uticala da, prilikom regrutacije, bude raspoređen u konjicu. Nije pohađao školu. Oženio se Krunom Ranđelović iz obližnje Sopotnice, sa kojom je do 1910. godine imao četvoro dece: ćerku Kristinu, sina Ranđela i još dve kćeri.
Kao i mnogi ljudi iz tog kraja, često je odlazio u pečalbu, radeći sezonske poslove, uglavnom kao građevinski radnik.
Vojni rok i ratovi (1910–1919)
Na odsluženje vojnog roka otišao je 1910. godine u Beograd, gde je bio smešten u kasarni na području Senjaka. U vojsku je regrutovan kao konjanik, ali je kasnije prekomandovan u pešadiju. U tom periodu često je dolazio u kontakt sa princom Đorđem Karađorđevićem, za koga je govorio da je „šašavo hrabar“.
Po izbijanju Prvog balkanskog rata, još uvek je bio na odsluženju vojnog roka i dobrovoljno se prijavio za učešće u borbama. Učestvovao je u oba balkanska rata, gde se istakao hrabrošću i snalažljivošću. Potom je učestvovao i u Prvom svetskom ratu, u svim njegovim ključnim etapama.
Borio se u Cerskoj i Kolubarskoj bici, prošao povlačenje preko Albanije, boravio na Solunskom frontu, učestvovao u njegovom proboju i u oslobođenju Srbije. Tokom rata uglavnom je izvršavao izviđačke zadatke, po kojima je i postao poznat.
Jedan od najupečatljivijih događaja iz rata bio je kada je sa Cera nosio teško ranjenog saborca Ljubu Milenkovića nekoliko kilometara. Iako ga je ranjeni vojnik molio da ga ostavi, Matić to nije učinio. Milenković je preživeo i lečen je u bolnici u Nišu, a nakon rata njih dvojica su ostali bliski prijatelji.
Dragutin Matić je jednom ranjen tokom Prvog svetskog rata, na Gruništu u južnoj Makedoniji.
Posle rata
U rodno selo vratio se oko Božića 1919. godine. Nastavio je da živi skromno, baveći se zemljoradnjom, ali je i dalje išao u pečalbu, radeći kao ciglar i ćeramidžija. Jedno vreme radio je i kao čuvar gradilišta svojih rođaka u Beogradu.
Godinu dana po povratku sa Solunskog fronta dobio je peto dete, sina Blagoja. Između dva svetska rata bio je kmet u svom selu, uživao veliko poštovanje meštana i više puta je biran za opštinskog odbornika. Njegovim zalaganjem, tokom tridesetih godina 20. veka, u Kaletincu je izgrađen seoski vodovod, koji je ostao u upotrebi i decenijama kasnije.
Tokom okupacije Jugoslavije u Drugom svetskom ratu, njegova supruga je, iz straha od mogućih represalija, zakopala njegova vojna odlikovanja i dokumenta u pesak pored obližnje reke, sećajući se bugarskih zločina iz prethodnih ratova.
Kasnije godine i smrt
Dragutin Matić je tek 1965. godine saznao da se na čuvenoj ratnoj fotografiji nalazi upravo on. Te godine je objavljena gramofonska ploča Marš na Drinu, sa njegovom fotografijom na naslovnoj strani. Njegovi ratni saborci su ga odmah prepoznali. Kostadinka Matić iz Niša kupila je ploču i poslala je poštom u Kaletinac, čime je Matić prvi put postao svestan svetske slave svog lika.
Krajem decembra 1969. godine teško se razboleo. Iz vojnog garnizona u Nišu poslat je helikopter sa lekarom na Suvu planinu, ali je procenjeno da ne bi izdržao transport do bolnice. Preminuo je 1. januara 1970. godine, u rodnom selu.
