Prvi javni koncert u Beogradu vezuje se za ime Josifa Šlezingera, vojnog kapelmajstora i kapelnika kneza Miloša Obrenovića, jednog od utemeljivača organizovanog muzičkog života u novovekovnoj Srbiji. Ovaj događaj održan je u dvorani Teatra na Đumruku, prostoru koji je u prvoj polovini XIX veka bio jedno od retkih mesta namenjenih javnim kulturnim priredbama u tada još uvek orijentalno-oblikovanom Beogradu.
Šlezinger, poreklom iz Srednje Evrope, stigao je u Srbiju 1829. godine i ubrzo postao ključna figura u modernizaciji dvorske i vojne muzike. Kao kapelnik kneza Miloša, organizovao je prvu stalnu vojnu muziku, uvodio evropski repertoar i muzičku disciplinu, ali i postepeno oblikovao ukus domaće publike, koja dotad gotovo da nije imala dodira sa koncertnom praksom zapadnog tipa.
Koncert u Teatru na Đumruku imao je simbolički značaj: bio je to izlazak muzike iz dvorskog i ceremonijalnog okvira u javni prostor. Publiku su činili činovnici, trgovci, strani konzuli i pripadnici nove srpske elite, a sam čin slušanja muzike u koncertnoj formi predstavljao je novinu u društvenom životu grada.
Repertoar je najverovatnije obuhvatao marševe, obrade popularnih evropskih kompozicija i svečane numere, prilagođene vojnom orkestru, ali i duhu vremena u kome se Srbija tek oslobađala i tražila svoje mesto među evropskim državama.
Ovaj koncert smatra se začetkom javnog koncertnog života u Beogradu, a Šlezingerova delatnost otvorila je put kasnijem osnivanju pevačkih društava, muzičkih škola i, konačno, profesionalnih muzičkih institucija. U istoriji grada, dvorana na Đumruku i ime Josifa Šlezingera ostaju upisani kao tiha, ali presudna prekretnica – trenutak kada je Beograd prvi put slušao muziku ne kao pratnju vlasti, već kao kulturni događaj sam po sebi.
