Godina 1858. ušla je u političku istoriju Srbije kao trenutak kada je Beograd prvi put postao središte organizovanih izbora za narodne poslanike. Iako je Kneževina Srbija već imala institucije koje su oblikovale njen politički život, upravo su ovi izbori — održani u previranjima smene vlasti, borbe između ustavobranitelja i pristalica dinastije Obrenović — predstavljali jasan korak ka formiranju predstavničkog sistema.
Izbori su održani uoči čuvene Svetoandrejske skupštine, sazvane krajem 1858. godine, na kojoj će knez Aleksandar Karađorđević biti zbačen sa prestola, a knjaz Miloš Obrenović vraćen na vlast. Beograd je tih dana bio prepun političke strasti: kafane su brujale od rasprava, po čaršiji su se preplitale priče o pravu naroda da bira, a izborne komisije su radile pod budnim okom vlasti i narodnih prvaka.
Glasanje nije bilo savremeno u smislu tajnosti ni jednakosti — pravo glasa imali su muškarci koji su zadovoljavali imovinske i statusne uslove — ali je sam čin predstavljanja narodne volje bio istorijski presedan. Time je Beograd postao poprište prve široko prihvaćene izborne procedure u političkom životu Srbije.
Ovi izbori nisu bili samo administrativni događaj, već uvod u dramatične političke promene: formiranje skupštine koja će presuditi o sudbini vladara, potvrditi težnju naroda za većim učešćem u vlasti i najaviti početak razvijanja modernog parlamentarizma.
