Nikola Simić (1934–2014) bio je jedan od najvoljenijih i najprepoznatljivijih srpskih glumaca, poznat po svom izuzetnom talentu za komediju, ali i sposobnosti da dočara kompleksne dramske likove.
Biografija
Rođen: 18. maja 1934. u Beogradu
Preminuo: 9. novembra 2014. u Beogradu
Obrazovanje: Diplomirao glumu na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu.
Karijera: Bio je član ansambla Ateljea 212 od njegovog osnivanja, gde je proveo čitav radni vek.
Nakon osnovne škole, završio je Petu beogradsku gimnaziju. U gimnaziji je glumio u Dramskoj sekciji, a 1958. diplomirao glumu na Akademiji za pozorišnu umetnost u Beogradu, na klasi sa Radom Đuričin, Ružicom Sokić i Batom Živojinovićem.
Brat je glumca Slavka Simića. Ženio se više puta, nije imao dece.
Filmska i TV karijera
Nikola Simić odigrao je preko 160 uloga u filmovima, serijama i pozorištu.
Publika ga se najviše seća po:
„Tesnoj koži“ – legendarnoj ulozi Dimitrija Mite Pantića, malog službenika koji se bori sa sistemom, koja je postala simbol jugoslovenske satire.
„Mrtav ‘ladan“, „Maratonci trče počasni krug“, „Ko to tamo peva“, „Bolje od bekstva“, „Sivi dom“, „Balkanski špijun“ i mnogim drugim.
Na filmu je debitovao 1957. godine kratkom pojavom u ostvarenju Subotom uveče Vladimira Pogačića. Posebnu pažnju privlači prvom glavnom filmskom ulogom, partizana Čavke u Pogačićevom ostvarenju Sam 1959. godine.
Za tragikomičnu ulogu „folksdojčera“ Leksija u potresnoj drami Hitler iz našeg sokaka 1975. godine osvaja Gran pri „Ćele kula“ na Filmskim susretima u Nišu i Srebrnu arenu na Filmskom festivalu u Puli.
U žanru filmske komedije posebno se proslavio ulogom Dimitrija Pantića u filmskom serijalu Tesna koža (1982-1991), a ostaće zapamćen i kao Svetislav Brkić, koji impersonira dirigenta Herberta fon Karajana, iz filmova Druga Žikina dinastija i Sulude godine.
Uloge su bile i u filmovima Davitelj protiv davitelja, gde je igrao inspektora Ognjena Strahinjića, koji mora da razreši slučaj davitelja čije su žrtve žene koje ne vole karanfile, potom Moljac, Nema problema, Doviđenja u Čikagu i Lajanje na zvezde. Poznat je i po ulozi simpatičnog dekice u filmu Beli lavovi. Uloga u Davitelju donela mu je i jedno inostrano priznanje, Nagradu za najboljeg glumca na festivalu horor filma u Madridu. Ostvario je uloge u 50 dugometražnih filmova.
Na televiziji nastupa još od ranih 60-ih, u brojnim TV-dramama, TV-serijama, zabavnim i kviz programima. Široku popularnost je stekao ulogama u serijama koje je napisao Siniša Pavić, kao što su Srećni ljudi (1993-1996), Porodično blago (1998-2002), Stižu dolari (2004-2006) i serijama Agencija za SIS (2006-2007) i Ljubav, navika, panika (2005—2007). Ostvario je više od 100 TV uloga, uglavnom u produkciji TV Beograd (današnja RTS), kao i u produkciji drugih TV centara.
Poseban segment u njegovom glumačkom stvaralaštvu predstavlja opus na Radio Beogradu. Od 1957. do 2013. godine ostvario je više od 250 uloga u radio dramama Dramskog programa Radio Beograda.
Sinhronizacija
Nikola Simić je bio i glas Bage iz crtanog filma „Lolek i Bolek“, a u mlađim generacijama ostao poznat kao glas čuvenog Zeke iz serije „Garfield“ — jedan od najprepoznatljivijih glasova u domaćoj sinhronizaciji.
Pozorište
Prvu ulogu igra već kao student (1957) u Jugoslovenskom dramskom pozorištu (JDP), čiji je stalni član od 1959. do 1998. godine. U tom pozorištu ostvario je brojne zapažene uloge u predstavama kao što su: Revizor, Pseći valcer, Velika auto trka, Čekajući Godoa, Punjene tikvice, Skakavci.
Od 1971. je igrao u predstavi Buba u uhu, sa kojom je 7. juna 2011. proslavio jubilej 40 godina igranja. Predstava je ušla u Ginisovu knjigu rekorda. I to sa obe uloge koje tumači: i kao imućni Šandebize i kao hotelski sluga Poš.
Najveći deo pozorišne karijere ostvario je u matičnom Jugoslovenskom dramskom, dok je povremeno gostovao na sceni Ateljea 212, Teatra poezije, Pozorišta na Terazijama, Pozorišta „Slavija“, Večernje scene „Radović“, Kruševačkog pozorišta i dr. Ostvario je više od 80 pozorišnih uloga.
Kraj života
Početkom februara 2014. je operisan u Institutu za urologiju i nefrologiju od raka prostate, a početkom juna zbog komplikacija sa bešikom.
Preminuo je 9. novembra 2014. u Beogradu, u 80. godini života.
Komemoracija povodom smrti doajena srpskog glumišta održana je 14. novembra 2014. u Jugoslovenskom dramskom pozorištu na sceni „Ljuba Tadić”. Sahranjen je istog dana u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu pored svog brata Slavka Simića.
