Biblioteka u Aleksandriji nastala je početkom 3. veka pre nove ere u egipatskom gradu Aleksandriji, koji je 331. godine p.n.e. osnovao Aleksandar Veliki. Nakon njegove smrti 323. godine p.n.e, vlast u Egiptu preuzima Ptolemej I Soter, jedan od njegovih generala.
Ptolemej I i njegov naslednik Ptolemej II Filadelf nastojali su da Aleksandriju pretvore u najveći kulturni i naučni centar helenističkog sveta. Biblioteka je bila deo većeg kompleksa poznatog kao Muzej, koji je bio svojevrsna istraživačka ustanova. Učenjaci su dobijali smeštaj i sredstva za rad, a cilj je bio da se prikupi što više pisanog znanja.
U Aleksandriju su stizali rukopisi iz Grčke, Egipta, Persije i drugih krajeva. Tradicija čak govori da su brodovi koji su pristajali u luci morali da predaju knjige vlastima kako bi bile prepisane.
Među učenjacima povezanim sa Aleksandrijom bili su matematičar Euklid, astronom Aristarh sa Samosa, geograf Eratosten i lekar Herofil. Eratosten je oko 240. godine p.n.e. izračunao obim Zemlje sa izuzetnom preciznošću za svoje vreme.
Često se kaže da je Biblioteka izgorela u jednom velikom požaru, ali istorijski izvori ne potvrđuju takav jednostavan scenario. Aleksandrijska zbirka je verovatno propadala postepeno, kroz više događaja i tokom nekoliko vekova. Ratovi, politički sukobi, promene vlasti i postepeni pad grada učinili su svoje.
Zato je možda najzanimljivije to što Aleksandrijska biblioteka nije nestala u jednom dramatičnom trenutku, kako se često prikazuje u filmovima. Njena sudbina bila je mnogo sporija i, samim tim, istorijski mnogo zanimljivija.
