Opsada Negotina 1813. bila je ključna epizoda u padu Prvog srpskog ustanka, a njen tok odražava kombinaciju snažnog turskog pritiska i strateške izolacije srpskih jedinica.
Negotin je istorijski bio strateški i administrativni centar Krajine, sa razvijenom mrežom šančeva i utvrđenja, a pred ustanak ga je branio Hajduk-Veljko Petrović sa oko 3.000 ljudi i 14 topova, uz raspored ključnih šančeva: Hajduk-Veljkov šanac na najvišem mestu, Martinov i Abrašev šanac, te Cvetkini šanci na zapadnoj strani grada, dok su drvene kule branili meštani pod buljubašama.
Početkom jula 1813, turska vojska Huršid-paše, oko 20.000 ljudi sa 30 topova, krenula je ka Negotinu. Već 12. jula zauzeli su selo Kobišnicu, a do 16. jula grad je bio opkoljen sa severne i istočne strane. Turski topovi intenzivno su rušili šančeve, dok je Hajduk-Veljko organizovao uspešne ispade i nanosio protivniku gubitke. Njegova smrt 31. jula pogodkom topovskog đule u Abraševom šancu oslabila je odbranu, a komandu je preuzeo njegov brat Milutin.
Noćnog 9/10. avgusta, preostala posada povukla se neprimetno u Poreč, ostavivši topove, municiju i ranjenike. Sledećeg dana Turci su zauzeli Negotin bez borbe. Preplašeni vojnici nisu ostali ni u Poreču, a polovina turske vojske otišla je na Deligrad, dok je ostatak preko Dunava zauzeo Kladovo, koje se predalo nakon nekoliko hitaca. Deo srpske vojske pobegao je u Banat, a deo pao u ropstvo.
Negotin je pod turskom upravom ostao do 1833, kada ga je knez Stevan Stevanović Tenka zauzeo sa 600–700 Srba, čime je grad trajno pripojen Srbiji. Opsada Negotina ilustrira kombinaciju premoći Osmanskog carstva u brojnosti i topništvu, strateške izolovanosti srpskih jedinica i ključnog uticaja liderstva, jer je smrt Hajduk-Veljka odlučila sudbinu grada.
