Ikonoborstvo nije došlo u Beograd kao iznenadni progon, već kao hladna, državna odluka. U VIII i IX veku Vizantijsko carstvo pokušalo je da veru uredi dekretima, a molitvu svede na dozvoljene oblike. Na granicama Carstva, kakav je bio i Beograd, te odluke su primenjivane najgrublje.
U vreme careva Lava III Isavrijanca i Konstantina V, poštovanje svetih ikona proglašeno je jeresi, a oni koji su ikone čuvali, oslikavali ili pred njima molili, postali su državni neprijatelji. Beograd, tada poznat kao Beligrad, nalazio se na udaru vojnih i crkvenih reformi koje su se sprovodile bez milosti.
Stradali su najpre monasi i sveštenici. Manastirske zajednice na širem beogradskom području raspuštane su, ikone spaljivane, a oltari razbijani. Pojedini monasi su proterivani, drugi zatvarani, a neki ubijani zbog odbijanja da se odreknu svetih likova.
Predanja govore o ikonama koje su skrivane u pećinama, zakopavane u zemlji ili spuštane niz Dunav, kako bi bile sačuvane od uništenja. Oni koji su ih skrivali često su delili sudbinu tih ikona — nestajali su bez traga, zajedno sa zapisima o njima.
Za razliku od ranijih progona, ikonoborstvo je donosilo poniženje umesto brze smrti. Sveštenici su razrešavani, monasi prisiljavani da napuste zavete, a vernici izlagani javnom ruglu. U Beogradu, gde je vlast bila stroga, a granica blizu, takva kazna često je završavala tamnicom ili smrću.
Ovi mučenici nisu ginuli zato što su verovali u Hrista, već zato što su verovali da se Hristovo lice može gledati. Njihova borba nije bila protiv mača, već protiv zabrane da se vera vidi, dodirne i oslika.
Posle pobede pravoslavlja i Vaskrsenja ikona (843), mnogi od stradalih nisu imali ko da ih pomene. Njihova imena nisu vraćena u knjige, ali su ikone vraćene u hramove. U tom povratku slike nalazi se i njihova pobeda.
Beograd je iz ikonoborstva izašao osiromašen hramovima, ali bogat verom. Ikone su se vratile, a sa njima i tiho sećanje na one koji su stradali da bi vera ostala vidljiva.
