Za razliku od mučenika čije je stradanje zapečaćeno krvlju, Sveti Alimpije Stolpnik svedoči o drugom, tišem mučeništvu – onom koje se živi svakoga dana, telom prikovanim za molitvu i podvig. Iako nije postradao u samom Singidunumu, njegovo poreklo i rani život vezuju se za širi beogradski prostor, tadašnji pogranični pojas Vizantijskog carstva na Dunavu.
Sveti Alimpije rođen je krajem IV veka, prema predanju, u hrišćanskoj porodici u oblasti oko Singidunuma, u vreme kada se grad, i pored Milanskog edikta, još uvek nalazio na ivici između starog rimskog sveta i nove hrišćanske civilizacije. Upravo ta granica – između vere i sile, mira i stalne opasnosti – oblikovala je njegov duhovni put.
Još kao mladić, Alimpije se povukao iz svetovne službe i posvetio monaškom životu. Njegov put ga je odveo ka istoku, u oblasti Male Azije, gde će se kasnije proslaviti kao jedan od najranijih i najpoznatijih stolpnika – podvižnika koji su godine i decenije provodili na stubovima, u neprestanoj molitvi.
Predanje beleži da je više od pedeset godina proveo na stubu, izložen vremenu, gladi i bolesti, ali i neprekidnom susretu sa ljudima koji su dolazili po savet, utehu i isceljenje. Njegovo telo je stradalo polako, bez mača i tamnice, ali sa istom odlučnošću kakvu su imali mučenici Singidunuma.
Za Beograd, lik Svetog Alimpija ima posebnu simboliku. On predstavlja nastavak duhovne linije koja započinje Ermilom i Stratonikom – prelaz sa krvavog mučeništva na asketsko, ali jednako radikalno svedočanstvo vere. Ako su prvi hrišćani Beograda veru branili pred carevima i mačevima, Alimpije ju je uzdigao iznad sveta, na stub koji se vidi izdaleka.
U tom smislu, Sveti Alimpije Stolpnik pripada i istoriji Beograda: ne kao mučenik grada, već kao sin njegovog pograničnog tla, koji je iz tog nemirnog prostora poneo radikalnu veru i preneo je daleko, u samo srce hrišćanskog sveta.
Njegov život podseća da Beograd nije samo mesto stradanja, već i ishodište podviga – grad sa kog se vera nije samo branila, već se i uzdizala.
