Za razliku od Starog dvora koji je bio vezan za dinastiju Obrenović, Beli dvor pripada istoriji dinastije Karađorđević i predstavlja jedan od najpoznatijih kompleksa na Dedinju.
Ideja o njegovoj izgradnji javila se tokom vladavine kralja Aleksandra I Karađorđevića. Nakon stvaranja Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca 1918. godine, kraljevska porodica želela je novu rezidenciju koja bi odgovarala položaju novostvorene države.
Radovi na kompleksu na Dedinju počeli su 1934. godine, ali kralj Aleksandar nije dočekao završetak. On je ubijen u atentatu u Marselju 9. oktobra 1934. godine.
Gradnju je nastavio knez Pavle Karađorđević kao namesnik maloletnog kralja Petra II.
Beli dvor završen je 1937. godine. Projektovao ga je arhitekta Aleksandar Đorđević, a izgrađen je u stilu klasicizma sa uticajima evropskih kraljevskih rezidencija.
Za razliku od Kraljevskog dvora koji je bio namenjen reprezentativnim funkcijama, Beli dvor je zamišljen kao privatniji prostor za život kraljevske porodice.
U njemu se nalazila velika zbirka umetničkih dela, nameštaj iz različitih evropskih radionica i predmeti koji su pripadali dinastiji Karađorđević.
Tokom Drugog svetskog rata kraljevska porodica odlazi u izbeglištvo nakon sloma Jugoslavije 1941. godine. Posle rata kompleks prelazi pod upravu nove države.
Beli dvor danas predstavlja jedan od najznačajnijih istorijskih objekata Beograda, ne samo zbog arhitekture već i zbog priče o promenama kroz koje je Srbija prošla tokom 20. veka.
