Mihajlo Ratković bio je po zanimanju stolarski radnik i stanovao je u beogradskom naselju Kotež Neimar. Tokom nemačke okupacije Beograda (1941–1944), bio je aktivni učesnik Narodnooslobodilačkog pokreta (NOP). Posebno je pomagao svom zetu, Đorđu Andrejeviću Kunu, u izradi falsifikovanih legitimacija za komunističke ilegalce i organizovanju skloništa za partijske aktiviste, čime je direktno doprinosio očuvanju partijske mreže u gradu.
Nakon oslobođenja Beograda, 26. oktobra 1944. Glavni Narodnooslobodilački odbor Srbije ukinuo je Komandu grada i formirao Narodnooslobodilački odbor grada Beograda. Ratković je izabran za predsednika Izvršnog odbora ovog privremenog tela, čime je postao prvi gradonačelnik oslobođenog Beograda posle Drugog svetskog rata. Ovaj organ imao je zadatak privremenog organizovanja života u gradu dok nisu stvoreni uslovi za izbore. Potpredsednici Izvršnog odbora bili su Branko Maksimović i Marko Nikezić, a sekretar Dobrivoje Radosavljević.
Već 27. oktobra 1944. formiran je Gradski odbor Jedinstvenog narodnooslobodilačkog fronta (JNOF) Beograda, gde je Ratković postao potpredsednik uz predsednika Sinišu Stankovića i drugog potpredsednika Vučka Ivkovića. Na Skupštini JNOF održanoj 25. februara 1945. izabran je novi Izvršni odbor čiji je predsednik bio Kirilo Savić, dok je Ratković ostao član odbora, potvrđujući kontinuiranu ulogu u gradskim administrativnim i političkim strukturama u ključnom posleratnom periodu.
Dužnost predsednika Izvršnog odbora Narodnog odbora Beograda vršio je do 27. septembra 1946, kada je podneo ostavku, a na njegovo mesto je došao potpredsednik Ninko Petrović.
U privatnom životu, Ratković je bio u braku sa suprugom Dragom i otac ćerke Nade (1908–1993), koja se udala za slikara Đorđa Andrejevića Kuna (1904–1964). Mihajlo Ratković preminuo je 1953. godine u Beogradu, gde je i sahranjen. Njegov mandat označava ključnu fazu u obnovi i reorganizaciji Beograda nakon oslobođenja, uvođenjem privremenih, ali efikasnih administrativnih i političkih struktura.
