Rebeka Jakovljević Amodaj (Zemun, 25. decembar 1897 — Tel Aviv, 1981) bila je jedna od prvih srpskih modnih kreatorki i najpoznatijih vlasnica modnih salona u Beogradu tokom prve polovine 20. veka. Njen modni salon važio je za simbol beogradskog šika, a sama Rebeka je brzo postala zvezda mondenskih krugova.
Rođena je kao najstarije od jedanaestoro dece u jevrejskoj porodici Morisa i Nehame Amodaj. Sudbina ju je rano pogodila: roditelji su joj umrli jedan za drugim u vreme Prvog svetskog rata, pa je kao najstarija u porodici preuzela brigu o mlađoj deci.
Već sa 16 godina Rebeka se upisala na krojački zanat, tada najpraktičniji način da devojke steknu nezavisnost i zarađuju za život. Školovala se u Beogradu, dok je porodica živela u Zemunu, gde su troškovi života bili znatno niži.
Godine 1919, odmah posle rata, Rebeka otvara svoj prvi modni salon u Beogradu, u Uzun Mirkovoj ulici broj 4, na mestu gde se danas nalazi zgrada Aero kluba. U to vreme udala se za Samuila Jakovljevića, vojnog inženjera iz Šapca, s kojim je imala četvoro dece. Kasnije je salon preseljen u ulicu Cara Uroša 6a, a oko 1930. godine podiže sopstvenu kuću u Palmotićevoj ulici broj 23 – u prizemlju bio je salon, spratovi su služili kao porodični stan, a potkrovlje kao radionice. Na Dedinju je, takođe, sagradila vilu sa bazenom i baštom.
Rebeka je bila izvanredna krojačica, ali i vešta poslovna žena. Već na početku karijere pažljivo se reklamirala u beogradskim novinama, nudeći rasprodaju odeće po pariskoj modi, u vreme kada su inflacija i nedostatak tekstila ozbiljno otežavali život u Srbiji. Ubrzo je stekla reputaciju modnog kreatora najvišeg stila, a do 1928. godine smatrana je najboljom beogradskom modnom krojačicom.
Svoj rad je organizovala po uzoru na prestižne svetske modne salone: zapošljavala je pomoćnice i pomoćnike, a sama je obavljala samo probe. Do početka Drugog svetskog rata u njenim salonima radilo je i do 52 radnice, a šiveno je i do pedeset toaleta nedeljno, dok su ostali uspešni saloni u gradu zapošljavali od pet do dvadeset radnica.
Dvadesetih godina Rebeka je pratila najnoviju parisku modu. Dva puta godišnje posećivala je Pariz, Berlin i Beč kako bi prisustvovala revijama i odabrala modele koje bi kasnije kopirala ili licencirala za beogradske klijentkinje. Saradjivala je, između ostalih, i sa francuskim dizajnerom Žanom Patuom (Jean Patou). Tokom svetske ekonomske krize 30-ih godina postala je kreativnija i razvila svoj prepoznatljiv modni stil.
Od 1935. godine bila je članica Upravnog odbora novoformirane Sekcije krojača ženskog odela, koja je rešavala probleme kao što su bespravni rad, školovanje učenika i legalizacija delatnosti. Sekcija je takođe organizovala velike modne revije, a Rebeka je bila aktivna u njihovom konceptu. Beograd je tih godina postao mala modna metropola, a 1938. održana je i prva modna revija na jugoslovenskom nivou.
Rebeka je volela društveni život i izlaske, često je viđena u Džokej klubu sa suprugom Samuilom. Njena pojava u javnosti i u medijima, intervjui i pominjanje u dramama Branislava Nušića, učinili su je prvom modnom ikonom Beograda između dva svetska rata.
Pred izbijanje Drugog svetskog rata, Rebeka i porodica napuštaju Beograd i odlaze u Herceg Novi. 1941. italijanske vlasti interniraju ih u logor u Albaniji, ali na sreću svi preživljavaju. Posle rata okupljaju se u Rimu sa suprugom, a zatim se vraćaju u Beograd, gde Rebeka shvata da ne može nastaviti posao. Već 1948. godine odlazi u Palestinu (današnji Izrael), gde nastavlja da se bavi modom u Tel Avivu.
Samuilo Jakovljević umire 1962. godine, a Rebeka 1981. godine, oba u Tel Avivu. Muzej primenjene umetnosti u Beogradu čuva dve njene haljine, a jedan model za koji se ne zna sigurno da je iz njenog salona, što je posledica uklanjanja oznaka zbog njenog jevrejskog porekla tokom rata.
Rebeka Jakovljević Amodaj ostaje upamćena kao pionirka srpske mode, modna vizionarka i poslovna žena koja je Beogradu između dva svetska rata podarila glamur i sofisticiranost pariskih modnih salona.
