U XVI veku, Beograd je postao sigurno utočište za mnoge hrišćanske izbeglice koje su bježale pred osmanskim osvajanjima i progonima. Među njima je bio i Sveti Stefan Štiljanović, vojvoda i srpski plemić, koji je svoj život i moć posvetio zaštiti naroda i crkve.
Nakon što su Turci osvojili njegove posede na severu i istoku Srbije, Stefan je s porodicom i pratnjom našao privremeni dom u Beogradu. Grad, iako često na udaru sukoba, pružao je sigurnost za hrišćane koji su nosili mošti, ikone i predanja sa svojih ognjišta.
Stefan Štiljanović nije postradao fizički u Beogradu, ali je njegov život u izgnanstvu bio podvig vernosti i hrabrosti. On je čuvao hrišćanske svetinje, organizovao bogosluženja i pomagao narodu da sačuva veru, uprkos stalnoj pretnji okupacije i nasilja. Njegov boravak u Beogradu bio je duhovni most između propalih hrišćanskih centara i opstanka vere na Balkanu.
Predanje beleži da je upravo u Beogradu Stefan razvio strategije zaštite hrišćanskog stanovništva i svetinja, i tako postao simbol izbegličkog mučeništva: stradanja koje nije krvavo, ali je jednako teško i trajno, jer uključuje gubitak doma, poseda, a ipak čvrstu postojanost u veri.
Beograd, kroz boravak Stefana Štiljanovića, pokazuje novu dimenziju mučeništva – grad koji nije mesto bojnog polja, već grad zaštite, molitve i svedočanstva, gde se vera prenosi i u najtežim okolnostima. Njegov život i delo u Beogradu ostaju trajni podsetnik da je mučeništvo ponekad i čin čuvanja vere i svetinja za druge.
