Sredinom 19. veka, Beograd je bio u srcu promena koje su oblikovale modernu Srbiju. Prestonička varoš, sa svojim uskim kaldrmisanim ulicama, trgovačkim radnjama i kafanama, polako je sticala institucije koje će je učiniti gradom sa organizovanom upravom.
Godine 1863, po prvi put u Beogradu, održani su izbori za opštinski odbor – telo koje je trebalo da upravlja gradskim poslovima, od održavanja ulica i pijaca do nadzora nad prihodima i rashodima opštine. Ovi izbori nisu bili masovni u modernom smislu: pravo glasa imali su samo muški građani stariji od 21 godine koji su plaćali porez, a članovi opštinskog odbora birali su predsednika opštine.
Prvi predsednici opštine bili su ugledni trgovci, zanatlije i intelektualci. Njihova dužnost nije bila samo administrativna; oni su predstavljali Beograd pred državnim vlastima i često su posredovali između interesa građana i politike Kneževine Srbije. Iako su izbori bili ograničeni po svom učešću, oni su označili prelazak Beograda sa prostorne varoši u institucijalizovani grad sa lokalnom samoupravom.
Ovi izbori, iako skromni po obimu, postavili su temelje za buduće gradske izbore. Kasniji izbori, poput onih 1881. i 1891. godine, pokazuju kontinuitet u radu opštinskih organa i sve veću ulogu Beograda u političkom životu Srbije. Svaki novi izbor bio je ogledalo društvenih i političkih promena: od imovinskog cenzusa do postepenog uključivanja šireg kruga građana, od kontrole države do jačanja samostalnosti opštine.
Na ovaj način, prvi izbori u Beogradu nisu bili samo formalnost – oni su bili početak jedne priče o urbanom i političkom sazrevanju prestonice, priče koja se nastavljala kroz decenije promena, sukoba i modernizacije.