U srcu starog baroknog podgrađa Petrovaradinske tvrđave, u današnjoj Štrosmajerovoj ulici, nalazi se jedan od najstarijih sačuvanih sakralnih objekata Petrovaradina – Crkva Svetog Jurja sa Franjevačkim samostanom.
Ovaj hram vekovima je bio svedok promena koje su oblikovale Petrovaradin – od nekadašnje osmanske tvrđave do jednog od najvažnijih vojnih i kulturnih centara Habzburške monarhije.
Istorija izgradnje
Nakon oslobođenja Petrovaradina od Osmanlija krajem XVII veka, u vojni garnizon dolaze pripadnici isusovačkog reda, čiji je zadatak bio obnova katoličkog verskog života na ovim prostorima.
Izgradnja crkve započela je 1701. godine i trajala je do 1714. godine. Svečano osvećenje obavljeno je 20. maja 1714. godine, čime je Petrovaradin dobio novu duhovnu i arhitektonsku znamenitost.
Crkva je podignuta po uzoru na rimsku crkvu Il Gesù (Il Iesù), matičnu crkvu isusovačkog reda i jedan od najznačajnijih primera barokne arhitekture.
Tragovi vremena na fasadi
Nekadašnja prepoznatljiva mlečno-bela fasada crkve kroz vekove je menjala izgled. Posebna oštećenja nastala su u periodu od 1941. do 1961. godine, kada je Štrosmajerovom ulicom prolazila železnička pruga.
Dim i čađ sa lokomotiva ostavljali su trag ne samo na fasadi crkve, već i na okolnim baroknim zgradama, menjajući izgled čitavog podgrađa.
Unutrašnjost hrama
U unutrašnjosti crkve nalazi se oltar kojim dominira slika Svetog Jurja, zaštitnika vitezova i vojnika. Izbor ovog svetitelja posebno je značajan za Petrovaradin, koji je vekovima imao ulogu velike vojne tvrđave i strateškog uporišta.
Crkva Svetog Jurja danas predstavlja jedan od najvrednijih ostataka baroknog Petrovaradina – mesto gde se prepliću vojna istorija, arhitektura i duhovno nasleđe jednog od najstarijih delova Novog Sada.
