Kada govorimo o počecima organizovanog vodosnabdevanja Beograda, obično se pominje 12. jul 1892. godine, kada je kod Terazijske česme svečano pušten u rad moderni vodovod koji je koristio podzemnu vodu sa područja Makiša. Međutim, ideja da se voda zahvata iz udaljenog izvora i dovodi do naselja mnogo je starija. Njeni počeci sežu u vreme kada se na prostoru današnjeg Beograda nalazio rimski Singidunum.
Prema istorijatu beogradskog vodovoda, rimski vodovod izgrađen je u prvoj polovini I veka nove ere. Njegovo izvorište nalazilo se u području današnjeg Malog Mokrog Luga, ispod prostora poznatog kao Stojčino brdo. Trasa je vodila približno pravcem današnjeg Bulevara kralja Aleksandra, a zatim preko područja kojim prolaze Ulica Vojislava Ilića i Mileševska, sve do centralnog dela grada. ЈКП Београдски водовод и канализација
Ovakav sistem nije bio puka improvizacija. Rimski gradovi su vodu morali da obezbede za stanovništvo, javna kupatila, zanatske radionice i druge potrebe urbanog života. Dovođenje vode sa izvora zahtevalo je poznavanje terena, pažljivo određivanje pada trase i izgradnju kanala ili cevovoda koji su omogućavali njen protok. U zavisnosti od reljefa, rimski vodovodi koristili su podzemne kanale, zidane konstrukcije i druge građevinske postupke. Ipak, bez dovoljno arheoloških dokaza ne treba zamišljati da je Singidunum imao monumentalne akvadukte poput onih koji su sačuvani u nekim drugim delovima Rimskog carstva.
Posebno je zanimljiv podatak o kapacitetu ovog starog sistema. U istorijatu beogradskog vodovoda navodi se protok od približno 0,24 do 7,40 litara vode u sekundi. To je velika razlika između najmanjeg i najvećeg navedenog protoka, pa te vrednosti treba razumeti kao podatke o različitim uslovima ili delovima sistema, a ne kao dokaz da je vodovod stalno radio punim kapacitetom. Za tadašnje potrebe grada takav dovod mogao je da bude značajan. ЈКП Београдски водовод и канализација
A onda dolazimo do detalja koji ovu priču čini naročito zanimljivom: rimski vodovod nije nužno nestao zajedno sa rimskom vlašću. Prema istorijatu današnjeg beogradskog vodovoda, jedan njegov deo bio je u upotrebi sve do sedamdesetih godina XIX veka. To znači da je infrastruktura nastala u antičkom periodu mogla da nastavi da služi stanovništvu kroz brojne promene vlasti, stanovništva i izgleda grada. ЈКП Београдски водовод и канализација
Naravno, to ne znači da je isti sistem neprekidno radio gotovo osamnaest vekova bez popravki i prepravki. Stari vodovodi su se održavali, obnavljali i prilagođavali potrebama novih vremena. Upravo zato bi za preciznu rekonstrukciju njegove trase, faza obnove i poslednjih godina upotrebe bili potrebni detaljni arheološki nalazi i istorijska dokumentacija.
Rimski vodovod, dakle, nije samo podatak iz antičke prošlosti Beograda. On nas podseća da je potreba za pouzdanim snabdevanjem vodom oblikovala grad mnogo pre nego što su se pojavile moderne pumpe, rezervoari i vodovodne cevi. Kada je 1892. otvoren savremeni vodovod sa izvorištem na Makišu, Beograd jeste napravio veliki tehnološki korak, ali potreba koju je rešavao bila je stara skoro dve hiljade godina.
Beograd je promenio bezbroj svojih granica, ulica i gospodara. Potreba za vodom ostala je ista – a tragovi jednog od najstarijih sistema koji su je zadovoljavali pripadaju vremenu rimskog Singidunuma.