Kada se govori o Beogradu druge polovine 20. veka, Beogradski sajam zauzima posebno mesto. Bio je više od prostora za izložbe – predstavljao je sliku tehnološkog, privrednog i kulturnog razvoja tadašnje Jugoslavije.
Prvi beogradski sajmovi nisu održavani na današnjoj lokaciji. Još početkom 20. veka postojale su ideje o organizovanju velikih privrednih izložbi, ali su ratovi i političke promene usporavali razvoj.
Pravi početak sajamske tradicije vezuje se za period između dva svetska rata. Prvi međunarodni sajam u Beogradu otvoren je 1937. godine na prostoru današnjeg Starog sajmišta, na levoj obali Save.
Tada je Beograd želeo da pokaže da je moderna evropska prestonica. Sajam je imao veliki međunarodni značaj i na njemu su učestvovale brojne evropske države.
Međutim, istorija Starog sajmišta dobila je tragičan tok tokom Drugog svetskog rata. Nakon okupacije Beograda 1941. godine, nacističke vlasti pretvorile su prostor sajmišta u logor. Kroz njega je prošlo više desetina hiljada ljudi, a veliki broj je ubijen ili umro od posledica zatočeništva.
Posle rata javila se potreba za novim sajamskim kompleksom. Nova lokacija izabrana je na desnoj obali Save, između starog grada i Novog Beograda.
Izgradnja današnjeg Beogradskog sajma počela je 1954. godine, prema urbanističkom konceptu koji je trebalo da predstavi novu arhitekturu posleratnog perioda.
Prve hale otvorene su 1957. godine, a kompleks je ubrzo postao jedan od simbola novog Beograda.
Posebnu pažnju privukla je Hala 1, završena 1957. godine, sa velikom kupolom prečnika oko 109 metara. U vreme izgradnje bila je jedna od najvećih kupolastih konstrukcija na svetu.
Na Beogradskom sajmu održavani su međunarodni sajmovi automobila, tehnike, knjiga, nameštaja i brojnih drugih oblasti. Tokom decenija kroz njegove hale prošli su milioni posetilaca.
Beogradski sajam predstavlja zanimljiv spoj dve priče: tragičnog sećanja na Staro sajmište i optimistične vizije grada koji se posle rata ponovo gradio.
