Pre pronalaska fotografije ljudi su vekovima koristili kameru opskuru, uređaj koji kroz mali otvor projektuje sliku spoljnog sveta na površinu. Problem je bio kako tu sliku trajno sačuvati.
Francuski pronalazač Žozef Nisefor Nijeps uspeo je da napravi jednu od prvih poznatih trajnih fotografija oko 1826. ili 1827. godine. Fotografija je nastala pomoću bitumena nanesenog na metalnu ploču i zahtevala je veoma dugo vreme ekspozicije.
Nakon Nijepsa, Luj Dager razvija praktičniji postupak. Godine 1839. javnosti je predstavljen dagerotip, postupak koji je omogućio mnogo jasnije fotografije.
Iste godine britanski naučnik Vilijam Henri Foks Talbot razvija sopstveni postupak zasnovan na papiru, koji je omogućavao pravljenje više kopija.
Fotografija se veoma brzo proširila. U početku je najčešće služila za portrete, jer je bilo mnogo jeftinije i brže napraviti fotografiju nego angažovati slikara da izradi portret.
Tokom druge polovine 19. veka razvijaju se novinski fotografi, ratna fotografija i fotografije putovanja.
Fotografija je promenila i način na koji istorija izgleda. Pre nje su događaji bili poznati kroz slike umetnika i pisane opise. Posle nje rat, političari, gradovi i svakodnevni život mogli su prvi put biti zabeleženi vizuelno sa mnogo većom preciznošću.
