Konstantin Veliki rođen je oko 272. godine, a na vlast je došao tokom perioda velikih unutrašnjih sukoba u Rimskom carstvu.
Početkom 4. veka Rim je imao više careva i pretendenta na presto. Konstantin se sukobio sa Maksencijem i 28. oktobra 312. godine odneo pobedu u bici kod Milvijskog mosta.
Prema hrišćanskoj tradiciji, Konstantin je pred bitku imao viziju hrišćanskog znaka i povezao pobedu sa hrišćanskim Bogom. Nakon toga njegov odnos prema hrišćanstvu postaje jedan od najvažnijih događaja kasne rimske istorije.
Godine 313. Konstantin i Licinije donose Milanski edikt, kojim se hrišćanima omogućava slobodno ispovedanje vere. Konstantin ipak nije odmah učinio hrišćanstvo zvaničnom religijom carstva.
Godine 325. sazvao je Nikejski sabor, na kojem su hrišćanski episkopi raspravljali o važnim teološkim pitanjima, posebno o učenju Arija.
Konstantin je takođe osnovao novu prestonicu na mestu starog Vizantiona. Grad je svečano posvećen 330. godine i dobio ime Konstantinopolj. Kasnije će postati jedan od najvećih gradova srednjovekovnog sveta.
Konstantin je umro 337. godine. Njegova vladavina označila je prekretnicu: rimska država više nije bila ona ista imperija koja je postojala u vreme Cezara i Avgusta, a hrišćanstvo je iz progonjene religije postalo ključna institucija carskog sveta.
