Samuraji bili su ratnički stalež koji je vekovima imao ogroman uticaj na politički i društveni život Japana. Njihov uspon počinje tokom perioda Heian, naročito u 10. i 11. veku, kada lokalni plemići počinju da stvaraju privatne vojne formacije.
Prava politička dominacija samuraja počinje 1185. godine, nakon pobede Minamoto no Joritoma u ratu Gempei. Godine 1192. car mu dodeljuje titulu šoguna, čime nastaje prvi šogunat sa sedištem u Kamakuri. Iako je car formalno ostao na vrhu države, stvarna politička moć vekovima je uglavnom bila u rukama šoguna i vojničke aristokratije.
Samuraji su bili vezani za gospodare kojima su dugovali vojnu službu i lojalnost. Razvijao se kodeks ponašanja poznat kao bušido, koji je naglašavao čast, disciplinu, hrabrost i odanost. Međutim, slika samuraja kao idealizovanog ratnika često je romantičnija od istorijske stvarnosti. Samuraji su bili i administratori, zemljoposednici i političari.
Njihova era postepeno se završava tokom Meidži restauracije 1868. godine, kada Japan počinje da gradi modernu centralizovanu državu i uvodi vojsku po evropskom modelu. Samurajski privilegovani status ukinut je tokom 1870-ih, a pobuna Saca 1877. godine, koju je predvodio Saigo Takamori, predstavlja poslednji veliki oružani otpor bivšeg samurajskog staleža.
