Indija je vekovima bila prostor različitih kraljevstava i imperija, a od 18. veka sve veći deo potkontinenta dolazi pod kontrolu Britanske istočnoindijske kompanije.
Velika pobuna protiv britanske vlasti izbila je 1857. godine. Iako je ugušena, britanska vlada je 1858. ukinula upravu Istočnoindijske kompanije i direktno preuzela vlast nad Indijom.
U 19. i 20. veku razvija se indijski nacionalni pokret. Indijski nacionalni kongres osnovan je 1885. godine, a početkom 20. veka postaje jedna od najvažnijih političkih organizacija.
Posebno mesto zauzima Mahatma Gandhi, koji je zagovarao masovni nenasilni otpor britanskoj vlasti. Njegov poznati Marš soli održan je 1930. godine, kada je protestovao protiv britanskog monopola nad proizvodnjom soli.
Drugi svetski rat dodatno je oslabio britansku imperiju. Posle dugih pregovora, Britanija je pristala na povlačenje.
Indija je postala nezavisna 15. avgusta 1947. godine. Međutim, kraj kolonijalne vlasti doneo je i katastrofalnu podelu Britanske Indije na Indiju i Pakistan.
Milioni ljudi prešli su granice, a versko nasilje odnelo je ogroman broj života. Samo godinu dana kasnije, 30. januara 1948., Gandija je ubio hinduistički nacionalista Natram Godse.
Nezavisnost Indije zato predstavlja istovremeno priču o oslobođenju od kolonijalne vlasti i jednu od najdramatičnijih migracija i podela stanovništva u modernoj istoriji.
