Francuska revolucija počela je 1789. godine kao posledica duboke političke, društvene i finansijske krize. Francuska je tada bila apsolutna monarhija na čelu sa kraljem Lujem XVI, ali je država bila praktično pred bankrotom nakon skupih ratova, uključujući pomoć američkim kolonistima u Američkom ratu za nezavisnost.
Francusko društvo bilo je podeljeno na tri staleža. Prvi su činili sveštenstvo, drugi plemstvo, dok je ogromnu većinu stanovništva činio treći stalež — građani, zanatlije, trgovci i seljaci. Upravo oni su nosili najveći deo poreskog tereta, dok su privilegovani staleži imali brojne poreske povlastice.
14. jula 1789. godine Parižani su zauzeli Bastilju, kraljevsku tvrđavu i zatvor. Taj događaj postao je simbol početka revolucije.
U avgustu je usvojena Deklaracija o pravima čoveka i građanina, koja je proklamovala slobodu i jednakost građana. Monarhija je konačno ukinuta 1792. godine, a Luj XVI pogubljen je giljotinom 21. januara 1793. godine.
Revolucija je potom ušla u najkrvaviju fazu, poznatu kao Vladavina terora, kada su Maksimilijan Robespjer i jakobinci obračunavali sa političkim protivnicima. Robespjer je i sam pogubljen 1794. godine.
Francuska revolucija promenila je Evropu jer je prvi put tako snažno srušila ideju da vlast pripada kralju po božanskom pravu. Njene ideje o građanskim pravima, jednakosti pred zakonom i suverenitetu naroda postale su osnova modernog političkog sveta.
